Świadomy Obywatel

Uprawnienia osoby niepełnosprawnej w pracy.

 

Uprawnienia  osoby niepełnosprawnej w pracy.

 

Przewidziane w ustawie  o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, normy czasu pracy pracowników niepełnosprawnych są surowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy czas pracy osoby niepełnosprawnej nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin na tydzień. Czas pracy pracowników niepełnosprawnych zależy także od stwierdzonego stopnia niepełnosprawności. Od 1 stycznia 2012 roku osoby posiadające znaczny bądź umiarkowany stopień niepełnosprawności mogą pracować 8 godzin na dobę a nie jak wcześniej, nie dłużej niż 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo.

Trzeba pamiętać, że osoba niepełnosprawna nie może pracować w porze nocnej  i w godzinach nadliczbowych. Podany wyżej wymiar czasu pracy obowiązuje osobę niepełnosprawną od następnego dnia po dniu przedstawienia danemu pracodawcy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Fakt, iż osoba niepełnosprawna ma niższy wymiar czasu pracy, nie oznacza, że przysługuje jej niższe wynagrodzenie. Od stycznia tego roku czas pracy osoby niepełnosprawnej nie będzie mógł przekraczać 7 godzin na dobę, gdy lekarz prowadzący badania profilaktyczne pracownika lub, w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad osoba niepełnosprawną, wyda w odniesieniu do tej osoby zaświadczenie o celowości stosowania skróconej normy czasu pracy.

Pracownik niepełnosprawny ma prawo do dodatkowych 15 minut przerwy w pracy przeznaczonej na gimnastykę usprawniająca lub wypoczynek.

 Osobie niepełnosprawnej ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy. Wymiar takiego urlopu wynosi 10 dni roboczych w roku kalendarzowym. Pracownik niepełnosprawny nabywa prawo do dodatkowego urlopu po przepracowaniu całego jednego roku, który następuje po dniu zaliczenia tej osoby do jednego ze stopni niepełnosprawności – znacznego lub umiarkowanego. W przypadku gdy pracownik jest uprawniony do urlopu wypoczynkowego w wymiarze przekraczającym 26 dni roboczych bądź innego urlopu dodatkowego na podstawie odrębnych przepisów prawa pracy, to w takiej sytuacji urlop dodatkowy przewidziany w ustawie nie przysługuje.

Osoba, która jest zaliczona do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności ma prawo do zwolnienia z pracy w wymiarze 21 dni roboczych z przeznaczeniem na uczestnictwo w turnusie rehabilitacyjnym, jednak nie częściej niż raz w roku. Pracownik, który stara się o udział w turnusie rehabilitacyjnym powinien mieć skierowanie na turnus od lekarza sprawującego nad nim opiekę. Aby uzyskać wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy w związku z wyjazdem na turnus, trzeba przedłożyć pracodawcy dokument potwierdzający pobyt na turnusie. Taki dokument musi być wystawiony przez organizatora turnusu rehabilitacyjnego. Za czas pobytu na turnusie, pracownikowi niepełnosprawnemu przysługuje wynagrodzenie obliczone tak jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie może dojść do złączenia urlopu wypoczynkowego 10 dniowego z urlopem 21 dniowym w celu uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, ponieważ łączny urlop wypoczynkowy i ten przeznaczony na turnus nie może przekroczyć   21 dni roboczych w roku kalendarzowym.

Pracownik ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności ma prawo do zwolnienia od pracy w celu wykonania badań specjalistycznych, poddania się zabiegom leczniczym lub usprawniającym, zaopatrzenia w sprzęt ortopedyczny lub jego naprawę, w przypadku gdy nie ma możliwości aby te czynności wykonać po godzinach pracy. Za ten czas zwolnienia z pracy, pracownik otrzymuje wynagrodzenie obliczone jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

 Każdej osobie zatrudnionej, która w wyniku wypadku w pracy lub choroby zawodowej, utraciła zdolność do pracy na dotychczasowym stanowisku, pracodawca jest zobowiązany do zorganizowania odpowiedniego stanowiska pracy z podstawowym zapleczem socjalnym, nie później niż w okresie do 3 miesięcy od momentu, kiedy osoba zgłosi gotowość do pracy. Nie stosuje się tego w sytuacji, gdy wypadek w pracy nastąpił poprzez naruszenie przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przez pracownika z jego winy.

 

źródło: www.infor.pl